Modeltreinen expo is nostalgie en jeugdsentiment

In de aula van de Vakschool aan de keizerin Marialaan, was het twee dagen een stap terug in de tijd. Kinderen die vroeger met de treintjes speelden, zijn nu ouderen geworden en nog steeds met de treintjes bezig.

Bij binnenkomst in de aula klonk er een kakafonie van gesis, gefluit, bellen en getjoektjoek. Het was er druk. Veel mensen (voornamelijk mannen) liepen rond in blauwe overhemden met de opdruk Modelspoorclub Oost-Brabant. Verspreid in de aula stonden er bouwwerken met allerlei landschappen. Hier reden treinen en locomotieven met- en zonder aanhangwagons doorheen. Vaak waren de landschappen vol gezet met huizen, hotels en stations. Ook landschappen uit andere landen waren nagebouwd. Bergen, dalen en watervlakten waren gecreëerd. Ze werden vol gezet met koeien, schapen, herten en reeën. Ook waren er houtzagerijen met bootjes bij het water te zien. Op de perrons stonden natuurlijk bankjes met mensen die op de treinen zaten te wachten. Er was zelfs een perron waar mensen stonden te kijken naar een fanfare die Sinterklaas en zijn pieten binnen haalden.

Wat de treinen en locomotieven betreft, waren het nostalgische locs. Ook tegenwoordige treinen, zoals de geel-blauwe intercity’s en de blauwwitte sprinter waren te zien. Verderop in de aula waren gangen waar kramen stonden met te koop aangeboden treinen, bomen- en struiken, lichtjes en lantarenpalen. Meestal was het merk van de treinen Marklin en Fleischmann of Pico. In een ander lokaal zat zelfs iemand die druk bezig was met de reparatie van de treintjes, verlichting of elektrische tijdsdraadjes.

Ik sprak een treinfanaat die mij vertelde dat hij een dag voor de opening van de expo, samen met 5 mensen, zeker 6 uur bezig was om alles op te zetten en het controleren van de verlichting en contactpunten op de rails. Hij vertelde ook dat hij al ruim veertig jaar met deze hobby bezig was en het nooit vervelend werd. Het is zelfs verslavend. Het is wel een hobby die prijzig is, maar het is een soort investering in de toekomst. Ook is het een feit dat hij thuis alles in een kamer opgesteld had staan, met de deur op slot. En wel elke dag met een plumeau alles afstoft. Het is heel wat werk, maar het treinlandschap blijft er wel mooi bij.

Zo blijft het een feit dat het een hobby is die nooit verveeld en altijd blijvend is, zolang de gezondheid het toe laat….

Verslag en fotografie: Hans Choufoer