Klimaatburgemeester: ‘Wie zaait zal oogsten.’

Klimaatburgemeester van Helmond Brigitte van de Koevering zet zich in voor natuur, milieu en klimaat in onze stad. Elke week schrijft ze voor Dit is Helmond een column. Dit keer spreekt de klimaatburgemeester over het oude gezegde ‘wie zaait zal oogsten’.

Vanwege de teruglopende biodiversiteit heeft Natuurplatform Helmond (een samenwerking van groenverenigingen) samen met de gemeente een ambitieus plan bedacht. Zaterdag 30 september worden er op 13 locaties langs de route van ‘rondje Helmond’ bermen en slootkanten ingezaaid met inheemse planten.

Voordelen inheemsen

Het voordeel van het gebruik van inheemsen is dat ze sterker zijn, opgewassen zijn tegen ons klimaat en zichzelf uitzaaien. Dit maakt het onderhoud makkelijker en de kans op een bloemrijk grasveld groter. Het Zandblauwtje en het Schermhavikskruid doen het goed bij droog weer. Barbarakruid, Glad walstro en de Scherpe boterbloem gedijen daarentegen bij nattigheid.

Langzaamaan ontstaat het besef dat een groen grasveld niets bijdraagt aan CO2-reductie en dat we diverse soorten van bloeiers nodig hebben om de bijen- en vlinderpopulatie een handje te helpen. Dat niet iedereen daar blij mee is, begrijp ik. Het is wennen voor de liefhebbers van een strak gemaaid gazon.

Vijf jaar geleden startte ik een experiment in de berm voor mijn huis. Het eerste jaar kreeg ik daarvoor hulp van een bevriende tuinman. We kozen voor een combinatie van bloemen, kruiden, groenten en fruit. Het oorspronkelijke plan was dat het een buurttuintje zou worden waar iedereen kon plukken en onkruid mocht wieden.

De potten die we aanvankelijk gebruikten voor de etenswaren, om ze te beschermen tegen wildplassers en ander ongedierte, moesten worden verwijderd omdat het vandalisme uit zou lokken. Ik verbaasde me over al dit wantrouwen, maar het jaar daarop verving ik ze door zaaigoed. Het werd een nat voorjaar en ook in de zomer plensde het flink. Mijn berm veranderde in een woeste versie van de jungle van Oeganda. Vanuit mijn woonkamer zag ik wijkbewoners hoofdschuddend langslopen, zich zorgen makend over de omgeving die in rap tempo verloederde. Met een kapmes en machete ging ik het oerwoud te lijf en soms ging ik in gesprek met bezorgde overburen om ze uitleg te geven over mijn initiatief.

Compromis

Uiteindelijk vond ik een compromis. De kanten van de borders en de grootste woekeraars hield ik in bedwang. Regelmatig werkte ik me door het onkruid heen om vooral de bloemen ruimte te geven. Ondertussen is mijn mini-landgoed een prestigeproject. De appelboom en de vijg doen het goed. Verschillende vlinderstruiken en Cosmea combineer ik met Vingerhoedskruid, Malva en Verbena. Vorig seizoen heb ik Akelei gezaaid maar die is niet uitgekomen.

Het is net het echte leven. Niet alles wat je zaait komt tot bloei, ook al geef je het nog zoveel liefde en aandacht. De kunst is om blij te zijn met dat wat wel tot wasdom komt. Het is lastig de controle los te laten en je over te geven aan wat op een ander niveau voor ons besloten wordt.

[Tekst & foto; Brigitte van de Koevering]