Met video: Twee Kune Kune’s met piri piri in dierenpark Warande

“Wij willen twee Kune Kune’s kwijt, mogen ze bij jullie?”, vroeg Kindcentrum Wilhelmina. “Ja, absoluut!”, was het antwoord van Dierenparken Helmond. En zo belandden woensdagmiddag de drie-jarige broertjes Donder en Bliksem op hun eigen stekkie in De Warande. Het Helmondse dierenpark is twee varkentjes rijker.

Als biggetjes kwamen Donder en Bliksem drie jaar geleden rechtstreeks vanuit de stal naar Kindcentrum Wilhelmina in Helmond. Om precies te zijn biggetjes van de Kune Kune soort. Een robuust gebouwd varken met een korte kop, ingedeukt neusbeen en staande oren. Opvallend aan het ras is dat ze lelletjes hebben aan de hals, de piri piri. Voeg daar nog korte poten en een kort rond lijf aan toe en je weet meteen waarom ze in het Maori Kune Kune genoemd worden, ‘vet en rond’.

Lief maar lomp
De kleine schattige broertjes groeiden op tot grote schattige broers. Maar uiteindelijk toch iets te groot voor de kinderboerderij op de Wilhelminaschool. “Ze zijn heel lief en sociaal, maar ondertussen ook gewoon best groot”, vertelde leerkracht Lonneke van de Weert. “Ze hebben grote oren die nogal uitsteken en hun ogen afschermen. Daardoor zien ze niemand van de zijkant en achterkant aankomen. Als ze zich omdraaien, zijn ze daarin best wel lomp. We willen niet dat daardoor toevallig wat mis gaat. Dus daarom deze verhuizing.”

Naar de overburen
Ze vroeg overbuurman Dierenparken Helmond of deze interesse had in het overnemen van Donder en Bliksem. Dat bleek geen probleem. Woensdagmiddag bracht een bevriende boer de twee in de trailer van school naar hun stekkie in De Warande. Alles zonder moeite en heel gemoedelijk. Tot opluchting van Lonneke; “Ze liepen zo de trailer in. En nu ook weer rustig en zonder stress het park op. Sneller en gemakkelijker dan we dachten.” Het nieuwe stekkie van de varkens is te vinden aan de rechterkant van het restaurant.

Eikels
Dierenverzorger Simone Boudewijns stond al klaar met een emmer voer om de broertjes op te vangen. Een goede zet, want Kune Kune’s zijn dól op eten. Lonneke gaf nog een paar laatste gegevens door; “Ze zijn twee weken geleden ontwormd en hun slagtanden zijn bijgevijld. Ook zijn ze elk jaar ingeënt. Ik ga ze dadelijk afmelden in de varkensdatabank, dan kunnen jullie ze weer aanmelden.”  Met veel moeite nam ze vervolgens afscheid. “Dag mannen”, was haar groet naar de broertjes. Donder en Bliksem zelf waren meteen in hun hum vanwege alle eikels die daar zomaar overal voor het oprapen lagen. Genoeg te eten dus!

Ruilmiddel
Kune Kune varkens komen veel in Nieuw-Zeeland voor, maar vinden hun oorsprong in Europa en Amerika. Deze dieren hebben graag contact met mensen. Eind 18e eeuw namen walvisvaarders het ras mee naar Nieuw-Zeeland om te ruilen tegen tabak. In de jaren ’70 was het ras echter bijna uitgestorven, omdat het voedingspatroon van de eilandbewoners veranderde en men minder Kune Kune vlees at.

De laatste achttien
Twee reservaateigenaren verzamelden de laatste achttien Kune Kune’s. Met dit kleine aantal dieren lukte het ze de populatie weer uit te breiden. Toen in 1992 Britse fokkers het ras importeerden, keerde deze soort weer terug naar Europa. Vijf jaar later kwamen de eerste Kune Kune’s ten slotte naar Nederland. Ze worden nu voornamelijk gehouden op kinderboerderijen of als huisdier. De varkens zijn echte grazers en wroeten bijna niet. Hierdoor houden ze het landschap open, maar worden planten niet ontworteld en blijven dus groeien.

Foto’s: Hans Choufoer