Syrische Ali Aktari (45) na jaren weer herenigd met gezin in Helmond: ‘Ik spreek volgend jaar vloeiend Nederlands’

De Syrische Ali Aktari* (45) is na vier jaar weer herenigd met zijn vrouw, dochter en zoon. De moeder vluchtte in 2022 naar Helmond, terwijl Ali nog lange tijd noodgedwongen in Abu Dhabi bleef. “Ik was bereid om alles te doen wat nodig was.”

Toen Ali tijdens een telefoongesprek met zijn zoon bommen op de achtergrond hoorde, wist hij dat terugkeren naar Syrië geen optie meer was. Jaren later woont de 45-jarige Syriër eindelijk weer samen met zijn vrouw en kinderen in Helmond, na een gezinshereniging die vier jaar op zich liet wachten. Zijn gezin zit hier sinds 2022, maar Ali zat de afgelopen vier jaar nog in Abu Dhabi, de hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten (VAE).

Nieuwe stad
Het leven in Helmond is voor Ali ‘180 graden anders dan gewend’. “Ik zag dit voorjaar voor het eerst in mijn leven sneeuw. Dat was een hele unieke ervaring voor iemand die alleen maar hitte en droogte gewend is.”

Hij maakte meteen wat contacten in zijn eerste maanden. “Ik leg contacten met anderen, bijvoorbeeld als ik naar de sportschool in Helmond ga. Op die momenten praat ik een beetje Nederlands, van eenvoudige Nederlandse woorden en zinnen. Het mooiste is dat de mensen daar vriendelijk en behulpzaam zijn.”

Het Helmondse geluk zit voor hem dan ook in een klein hoekje. “Soms word ik al blij van dingen die op het eerste gezicht heel eenvoudig lijken. Wanneer ik naar winkels ga en kan lezen wat er op producten staat of de borden en prijzen begrijp, voelt het alsof ik een klein kind ben dat iets nieuws ontdekt.”

Ali probeert een balans te vinden tussen studie, sport en activiteiten die de integratie bevorderen. “In de loop van de week ga ik soms naar de Helmondse bibliotheek om te lezen of te studeren. Ik kan me daar op mijn gemak concentreren.”

Het leven in een Golfstaat
Ali is sinds 2011 getrouwd met zijn vrouw en het echtpaar heeft twee kinderen. In datzelfde jaar kwam het stel in de VAE wonen, net voor het uitbreken van de Syrische burgeroorlog.

Vier jaar later keerde zijn vrouw voor het eerst terug naar hun geboorteland. Het was vooral bedoeld om de situatie te bekijken en te onderzoeken of een terugkeer naar Syrië mogelijk zou zijn. Daar trof zij echter vooral ellende en verwoesting aan. Ali: “Ik belde met mijn zoon, terwijl we bommen hoorden op de achtergrond. Hij was toen acht, wat een verschrikking. Ikzelf ging in 2018 heel even terug naar Syrië. Ik hoopte mijn geboortehuis en eerdere woningen aan te treffen, maar alles was met de grond gelijk gemaakt.”

Het leven in Abu Dhabi bood enige financiële zekerheid voor de familie, maar gemakkelijk was het allerminst. Riemi werkte als lerares Engels, Ali als bedrijfsstrateeg. “Mijn vrouw en ik hadden een vaste baan, dus we kregen een verblijfsvisum. Maar op een dag werd ze zonder geldige reden aan de kant gezet. Een persoon kwam de klas binnen met als mededeling dat ze ontslagen was.”

Vanaf dat moment moest Ali ervoor zorgen dat zijn vrouw en kinderen onderdak konden krijgen. Het verliezen van een baan kan namelijk gevolgen hebben voor de verblijfsstatus. Geen werk betekent in veel gevallen geen visum, waardoor iemand uiteindelijk zonder geldige verblijfsstatus in de VAE kan komen te zitten.

Zijn vrouw kon met de kinderen onderdak vinden in Nederland, terwijl Ali in Abu Dhabi bleef. “Ik was bereid alles te doen wat nodig was om mijn gezin zowel financieel als emotioneel te blijven ondersteunen. Maar de ziekte van mijn moeder, die kanker kreeg, maakte het voor mij onmogelijk om langere tijd bij mijn gezin te zijn.”

De procedures voor de goedkeuring van de gezinshereniging zorgden voor verdere vertraging. Pas na vier jaar was er toestemming. “Dat was een van de zwaarste periodes die wij als gezin hebben meegemaakt”, vertelt Ali.

Eenmaal in Nederland
Zijn vrouw kon in Helmond niet aan de slag als docent. Daarom deed zij onder meer vrijwilligerswerk en werkte zij bij LEV Groep, UINQ Stichting en in de zorg. Zij rondde haar inburgeringscursus af en spreekt inmiddels Nederlands op B1-niveau. Momenteel werkt Riemi in een functie op instapniveau. “Dat is niet eerlijk. Zij wil graag een betere baan”, aldus haar echtgenoot.

Ali zit sinds zijn komst naar Helmond in januari 2026 thuis zonder baan, terwijl hij wel certificaten en genoeg werkervaring heeft. “Ik spreek een beetje Nederlands, maar het is nog niet genoeg om te kunnen werken voor een baan in de bedrijfsstrategie. De taalbarrière is voor alsnog mijn grootste obstakel.”

Werken op afstand, vanachter de laptop, is geen alternatief. Ali: “Mijn werk vraagt dat ik op locatie aanwezig ben. Ik adviseer organisaties over structuren, processen en verbeteringen. Daarvoor moet ik de organisatie en de werkomgeving kunnen zien en met mensen kunnen spreken. Ik moet dus daadwerkelijk op kantoor of op de werkvloer aanwezig zijn om een goede professionele beoordeling te kunnen maken.”

Een nieuw leven
Voor Ali betekent deze nieuwe start meer dan alleen verhuizen naar een ander land. “Ik moet een nieuwe taal leren, de Nederlandse arbeidsmarkt begrijpen, nieuwe contacten opbouwen en opnieuw mijn plek vinden. Dat is niet gemakkelijk, maar ik probeer deze fase niet alleen te zien als iets wat ik heb verloren. Ik zie het ook als een nieuwe kans.”

Vooruitzichten
Hun woningcontract loopt tot en met juli 2027. Ali: “Over het geheel genomen krijgen we weliswaar enige steun van de gemeente Helmond, maar deze steun is relatief beperkt in vergelijking met onze totale kosten van levensonderhoud en essentiële financiële verplichtingen. We zijn niet van plan om permanent afhankelijk te blijven.”

Daarom doen hij en zijn vrouw hun stinkende best om op eigen benen te staan. Ali: “We werken voortdurend aan het verbeteren van onze Nederlandse taalvaardigheid en solliciteren op beschikbare vacatures. Op dit moment staan we echter onder aanzienlijke druk, terwijl we proberen de taalbarrière te overwinnen.”

Toch blijft hij hoopvol: “Ik spreek volgend jaar vloeiend Nederlands. Het zou mooi zijn als ik tegen die tijd een baan vind die bij mij past. Ik heb 25 jaar ervaring als strateeg en ik hoop eindelijk weer in dit vakgebied aan de slag te kunnen. Ik weet dat een nieuwe start op mijn leeftijd niet gemakkelijk is. Maar ik zie mijn leeftijd niet als een beperking. Ik zie het als 45 jaar ervaring die ik kan meenemen naar mijn nieuwe leven in Nederland.”

Foto: Pexels 

Het originele gesprek vond plaats in het Engels. 

* De echte namen van de gesproken persoon en zijn gezinsleden zijn bekend bij de redactie.