Een baan, geen schulden of psychische problemen, maar wél dakloos

Je hebt werk, geen schulden en psychisch gaat het prima met je maar het lukt niet om onderdak te vinden. Omdat je toch ergens moet slapen, breng je noodgedwongen de nacht door in je auto. Dit is het schrijnende verhaal van Ilse* die overnacht op parkeerplaatsen in Helmond. “Ik kan nergens heen omdat ik werk heb en niet in geestelijke nood zit.”

Ilse* (*Echte naam bij de redactie bekend. red) is dakloos en woont “door omstandigheden” in haar auto. Haar roze Suzuki Alto is naast haar vervoersmiddel ook de plek waar ze slaapt en ontbijt. Na haar werkdag rijdt ze naar een parkeerplek waar ze ‘woont’ totdat de wekker gaat en ze weer naar haar baan gaat.

Door een scheiding is Ilse naar eigen zeggen in deze situatie beland: “Omdat ik mezelf en mijn kinderen rust wilde gunnen, ben ik verder het land ingegaan en aan de andere kant van het land uitgekomen.” Een dak boven het hoofd zit er niet in voor haar, omdat ze “werkt en geen geestelijke problemen heeft”, waardoor ze niet op de urgentielijst voor een woning staat.

Geen urgentieverklaring
De vrouw zegt bij elke instantie afgewezen te zijn voor een urgentieverklaring. “Bij elke partij waar ik aanklopte voor een urgentieverklaring of (nacht)opvang kreeg ik te horen dat ik mezelf maar moest zien te redden. Ik heb geen schulden en heb ook geen geestelijke hulp nodig. Dat betekent dus dat ik nu in een omgeving ben waar ik – op mijn collega’s na – niemand ken. Op je werk vragen of je bij een collega mag slapen doe je niet zo snel.”

Het bericht dat Fletcher Hotel Helmond onderdak biedt aan statushouder kwam wel even binnen bij Ilse: “Het is voor mijn gevoel best frustrerend als je zoiets leest. Natuurlijk hebben die mensen onderdak nodig en het is fijn dat ze dat krijgen. Tegelijkertijd zie ik om mij heen dat er meerdere mensen zoals ik in een soortgelijke situatie zitten en zichzelf maar moeten redden.  Voor ons is er geen oplossing lijkt het.”

Te goed
Een overnachting in een hotel op eigen kosten is onbetaalbaar: “Als je tachtig euro per nacht moet betalen, hou je dat niet lang vol met je loon.” Het probleem voor Ilse is dat het eigenlijk ‘te goed’ met haar gaat. Ze heeft een baan, geen schulden en hoeft niet naar een therapeut omdat ze psychische klachten heeft. “Als ik geestelijke problemen had, zag de situatie er misschien heel anders voor me uit. Wie weet had ik dan wel een dak boven mijn hoofd gehad.”

Vooralsnog lijkt er nog geen oplossing te zijn voor Ilse’s schrijnende situatie. Ze krult zich elk nacht op om in haar autotootje te overnachten. Dat doet ze ook als het vriest. “Bibberend van de kou lig je dan in een oncomfortabele houding te wachten totdat de nacht voorbij is. Er zijn momenten dat ik mij afvraag waarom het zo heeft moeten komen. Waarom hebben mensen buiten Nederland wel recht op onderdak en ik niet? Omdat ik niet hulpbehoevend ben, sta ik met mijn rug tegen de muur.”