Politieke column: ‘Ongekende partijroof’

Er zijn van die momenten in de lokale politiek waarop je je afvraagt: kan dit echt? Het opstappen van de heer Linders bij Mi Hellemonders en zijn besluit om een eigen partij te beginnen is zo’n moment. Het voelt als een politieke variant van huisvredebreuk. Linders rechtvaardigde zijn zet met de woorden: “Ik voel een sterke verantwoordelijkheid richting de inwoners die ons vertegenwoordiging toevertrouwen.”

Klinkt nobel. Totdat je ziet hoeveel mensen hem dat vertrouwen hebben gegeven: 19 stemmen. En met dat mandaat meent hij dus het recht te hebben een hele lokale partij te kapen. Ongekend.

Dat de kwestie over geld gaat, maakt het extra wrang. Linders weigerde de afdracht te betalen die binnen Mi Hellemonders gebruikelijk is. Het gaat dus niet om idealen, maar een pure geldkwestie. Het bitterste is misschien wel dat Mi Hellemonders hem überhaupt de kans gaf. Na het vertrek van Guldenaar waren er vier mensen die eerder in de rij stonden om diens zetel in te nemen. Zij deden een stap opzij, mede omdat Guldenaar hen dat advies had meegegeven. En juist de man die ze, ondanks verhalen uit het verleden, de hand boven het hoofd hielden en beschermden, besluit nu zijn eigen weg te gaan. Met lege handen laat hij de partij achter die hem een tweede kans gunde.

Nog curieuzer wordt het als je ziet dat Guldenaar, die eerder verklaarde dat hij “geen politicus” is en zich niet op zijn plek voelde in de raad, nu weer opduikt om Linders te helpen met zijn nieuwe avontuur. Dat Linders ronduit zou hebben gezegd: “Die zetel is van mij, die neem ik mee” is tekenend. Nógmaals: negentien stemmen. Dat je dan met droge ogen beweert dat de zetel “van jou” is, tart werkelijk elk politiek fatsoen. Wat me nog het meest irriteert is dat veel mensen hun schouders ophalen. Ja, volgens de grondwet kan dit allemaal, maar moreel gezien is het verwerpelijk.

En dan leef ik vooral mee met Van de Westerlo. Jarenlang trouw in de Helmondse politiek en de enige in de raad die écht “Mi Hellemonds” spreekt. Hij gunde bewust zijn kans op een raadszetel aan Linders. Hij verdedigde hem zelfs: “Iedereen verdient een tweede kans.” Wat krijg je terug? Stank voor dank. Deze week werd in de gemeenteraad namelijk duidelijk dat Van de Westerlo na ruim 10 jaar zijn plek als burgercommissielid kwijt is. Een abrupt einde. Deze partijroof is werkelijk ongekend!

Martijn Rieter
Fractievoorzitter Helder Helmond