Rouw, veerkracht en goud: documentaire over Helmonder Niels Vink

Hij had na het overlijden van zijn trainer en goede vriend Hans-Jurgen Striek geen zin meer in tennis. Toch zette Niels Vink (23) uit Helmond een tijd later de knop om. De rolstoeltennisser ging in januari van dit jaar op jacht naar de enige nog ontbrekende grote Grand Slam op zijn lijstje: de Australian Open. Dat zijn missie slaagde, is vastgelegd in een indrukwekkende documentaire.

Het overlijden van Striek op 21 september kwam keihard aan bij Vink. Toen de Helmonder eind 2025 tijdens het NOC*NSF Sportgala werd uitgeroepen tot Parasportman van het Jaar, was hij erg emotioneel. “Honderd procent zeker draag ik deze prijs aan hem op, duizend procent zelfs”, waren zijn woorden.

Passie verdwenen
De passie voor tennis was na de dood van zijn trainer verdwenen. “Mijn moeder vroeg zich serieus af of ik ooit nog zou gaan tennissen. Uiteindelijk heb ik dat wel gedaan, maar ik ben veranderd als mens. Eerst dacht ik alleen aan winnen, maar ik weet nu dat er belangrijke dingen zijn in het leven, zoals dat je gezond bent en fijne mensen om je heen hebt. Het minder druk leggen op mezelf heeft me geholpen in Australië.”

Zijn jacht op goud in het enkelspel in de Australian Open werd vastgelegd door documentairemaker Thomas Swinkels uit Helmond. “We kennen elkaar van vroeger, hij zat in mijn eerste tennisteam”, zegt Vink. “Toen Thomas me benaderde, dacht ik eerst aan een soort schoolproject. Maar toen hij (samen met Thijs van Oosterhout en Teun de Graaf) de plannen liet zien, was het veel vetter dan ik had verwacht.”

‘De Laatste Grandslam’
De opnames van de docu ‘Niels Vink. De Laatste Grandslam’, die woensdagavond in première ging, startten in december 2025. Er is gefilmd in Nederland, maar ook in bijvoorbeeld Barcelona, waar Vink regelmatig traint. En uiteraard tijdens de Australian Open, waar hij dus zijn laatste ontbrekende titel pakte. “Er is gefilmd op gave plekken waar mensen normaal gesproken niet komen. Zoals midden op de baan, op diverse plekken in het stadion of in de persruimte.”

Er is ook ruimte voor emotie. Zo loopt het overlijden van Striek als een rode draad door de docu. Ook gaat het kort over de piepjonge Vink, die op 1-jarige leeftijd beide benen verloor door een bacteriële infectie. “Mijn moeder komt daarover aan het woord. Ze kan het beter vertellen dan ik.”

Vink is blij dat de docu laat zien wie hij echt is. “Als topsporter ben ik fanatiek, gebrand op succes en af en toe minder vrolijk. Terwijl ik in het dagelijks leven best een rustige, nuchtere en vrolijke jongen ben.”

Regisseur Swinkels is blij met het eindresultaat. De documentaire is volgens de makers ‘een intiem portret van een atleet die alles op alles zet om zijn doelen te bereiken, ondanks persoonlijk verlies’. “Het was een geweldig project, erg ambitieus en we zijn trots dat het gelukt is. Niels zat in Australië in een focus, zijn eigen bubbel, en we zagen dat hij met een extra reden op de baan stond.”

Foto: Mathilde Dusol